Przejdź do głównej treści
Ośrodek Pomocy Społecznej w Starym Sączu

Dziecko, a problem przemocy

Są rodzicie i opiekunowie, którzy uważają, że używanie siły fizycznej i stosowanie agresji wobec dzieci to najlepsze sposoby na zdobycie ich szacunku.

Tymczasem

dzieci przeżywają strach przed rodzicem wynikający z doznawania przemocy i nie ma to nic wspólnego z szacunkiem, którego podstawą jest przecież zaufanie do rodzica i przekonanie, że zawsze będzie on gwarantował dziecku zrozumienie i wsparcie.

 

Od prawie 12 lat stosowanie kar cielesnych wobec dziecka jest w Polsce prawnie zabronione.

 

Art. 961 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: "Osobom wykonujący władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę lub pieczę nad małoletnim zakazuje się stosowania kar cielesnych".

 

Dlaczego wobec dzieci?

- brak umiejętności wychowawczych u rodziców, ich bezradność i brak kompetencji w rozwiązywaniu trudności dnia codziennego;

- dziecko staje się narzędziem do odreagowania frustracji związanej z niepowodzeniami lub problemami rodzica w różnych sferach jego funkcjonowania (w pracy, w małżeństwie)

 

Dziecko będące świadkiem przemocy domowej często ma silne poczucie winy związane z tym, że nie miało odwagi lub nie potrafiło zatrzymać agresywnych zachowań wobec najbliższych. Jednocześnie czuje obawę o bezpieczeństwo, zdrowie, a nawet życie krzywdzonego rodzica i rodzeństwa. Przeżywa mieszankę uczuć związanych ze współczuciem rodzicowi, który doznaje przemocy, oraz gniewem i strachem wobec rodzica agresywnego.

 

Dziecko jest ofiarą przemocy nie tylko wtedy, gdy bezpośrednio doznaje krzywdy fizycznej, emocjonalnej i seksualnej, ale także wtedy gdy obserwuje przemoc wobec swoich najbliższych.

 

Dziecko doznające przemocy przeżywa:

gniew

strach

smutek

samotność

poczucie krzywdy i niesprawiedliwości

 

Znacznie gorzej, kiedy dziecko będące ofiarą przemocy w rodzinie zamiast spodziewanej pomocy i ochrony od rodzica otrzymuje zarzut, że jest odpowiedzialne za sytuację domową.

"tyle razy cię prosiłam, żeby nie denerwować ojca"

"przez ciebie to wszystko"


Gdy dobro dziecka jest poważnie zagrożone:

- kurator sądowy może odebrać dziecko z rodziny wykonując orzeczenie sądu rodzinnego;

- mogą też ro zrobić funkcjonariusze policji w trakcie interwencji;

- pracownik socjalny wykonując swoje obowiązki zawodowe może odebrać dziecko z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej wspólnie osoby najbliżej, w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej. Decyzję o odebraniu dziecka pracownik socjalny podejmuje wspólnie z funkcjonariuszem policji i przedstawicielem ochrony zdrowia (lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym) - art. 12a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy.

W sytuacji podejrzenia przemocy wobec dziecka czynności podejmowane i realizowane w ramach procedury "Niebieskiej Karty" przeprowadza się wo obecności rodzica, opiekuna prawnego lub faktycznego. Oczywiste jest, że może to być wyłącznie rodzic i opiekun prawny, który nie krzywdzi dziecka. Jeżeli osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie wobec dziecka, są rodzice, opiekunowie prawni lub faktyczni, działania z udziałem dziecka przeprowadza się w obecności pełnoletniej osoby najbliżej w rozumieniu art. 115 par. 11 kodeksu karnego - więc mogą to być babcia, dziadek, pełnoletnie rodzeństwo.

"każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub policję (art. 304 par. 1 Kodeksu postępowania karnego)

Tel. 791 897 052

OPS

Tel. 600 401 420